PREMIERA 16.11.2026

"(...) prócz tego, że nie mam kontaktu z synem, wszystko gra, mój syn ma osiem lat, a potem dziewięć, potem dziesięć, potem jedenaście, ma na imię Paul, jest super (...)"

Kolejna po "Play boyu" powieść Constance Debré, w której autorka bierze tym razem na warsztat fenomen miłości, synowskiej, matczynej, czy tej między kochankami, obnaża obowiązujące w miłości normy społeczne i obecną w niej przemoc.

Wobec niemożliwości bycia traktowaną jak „pierwszy lepszy ojciec, który odchodzi od rodziny”, Debré zadaje pytanie o miarę wolności, którą dysponuje jako matka, a bolesnej nieobecności dziecka i oczekiwaniu, przeciwstawia swój surowy, uderzający w sedno styl.

"Love me tender" to opowieść kobiety, która kontynuuje swoją przemianę duchową i nie cofa się przed dezaprobatą świata, to opowieść o pragnieniu życia i poszukiwaniu prawdy, nawet jeśli ma ona być brutalna, to świadectwo tego, co się o sobie odkryje.

[FRAGMENT]

"Nie jestem matką. Oczywiście, że nie. Kto miałby ochotę być matką? Może oprócz tych, co w życiu wszystko spieprzyły. Co do tego stopnia dały ciała, że został im tylko ten jeden możliwy status, żeby móc się zemścić za to, jak działa świat. Są ludzie, którzy właśnie tak myślą. Są kobiety, które myślą, że są matkami, bo mają dzieci. Są mężczyźni, którzy myślą tak samo o kobietach, wyluzowane tatuśki. Są ojcowie, którzy myślą, że są matkami, jak Laurent, żeby mścić się na kobietach, które nie są kobietami, jak ja. Matka to coś o wiele gorszego od kobiety. To coś trochę jak służba. Albo jak pies. Tylko że w takiej gorszej wersji. Takiej złośliwej. Wystarczy zerknąć na Instagram, żeby to zrozumieć. Albo przejechać się gdzieś pociągiem i zobaczyć, jak mamusie cały czas miętoszą tam te swoje dzieci, jak je o wszystko opieprzają, jak wznoszą się na szczyt tej ich matczynej władzy, tyciej, sadystycznej władzy matki, upokarzająco-upokarzanej, jak proletariat, co się wyżywa na pod-proletariacie, przynajmniej we śnie. Jak chcą, niech sobie tak myślą, ich sprawa, ci wszyscy, co uważają, że kobiety mają jakąś wyjątkową relację z Księżycem, z przyrodą, że mają instynkt, który nakazuje im, by ograniczać się do materii i rezygnować z bycia, istnienia jako osoba. Mnie to nie interesuje. Coś takiego jak matka nie istnieje. Matka jako status, jako tożsamość, jako władza nad kimś lub jej brak, jako pozycja w społeczeństwie, pozycja zdominowanego czy dominującego, jako ofiara lub kat, coś takiego nie istnieje. Nie ma takich rzeczy, nigdy. Jest za to miłość, a to jest coś całkiem innego. Miłość, która nie oczekuje miłości w zamian, która o nic w zamian nie prosi, która nigdy nie wątpi, która wie, że cierpienie to nic, że jej to nie dotyczy, że nie ma na nią wpływu, że przemoc dotyczy jedynie tego, który ją sprawuje. Mój syn o tym wszystkim bardzo dobrze wie. Mój syn to taki mały mensch. "

Constance Debré (ur. 1972) - była adwokat, jest francuską powieściopisarką, jedną z pierwszoplanowych przedstawicielek współczesnej autofikcji. Autorka tryptyku "Play boy" (2018, nagroda Prix de la Coupole), "Love me tender" (2020, nagroda Prix des Inrockuptibles) i "Nom" (2022). Autorka odchodzi od pisania w pierwszej osobie na czas powieści "Offenses" (2023) inspirowanej historią mężczyzny, którego broniła w procesie za morderstwo popełnione na sąsiadce. W powieści "Protocoles" (2026) autorka porusza temat kary śmierci, metod i warunków, w jakich wykonywane są egzekucje w Stanach Zjednoczonych.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury